Als tandarts is je beroep een integraal onderdeel van je identiteit, zelfs tot na je overlijden. Maar wat gebeurt er als je niet meer actief praktiseert? Blijf je dan nog steeds een tandarts in hart en nieren? Deze vraag kwam bij mij op toen mijn vader onlangs is overleden en we zijn overlijdensadvertentie aan het opstellen waren. Moesten we naast de vermelding van echtgenoot, vader en opa, ook nog 'tandarts' toevoegen, terwijl hij al 27 jaar met pensioen was? Hij was immers zijn hele leven tandarts geweest.
De essentie van het zijn van een tandarts gaat verder dan alleen het uitoefenen van het vak. Het omvat de passie en betrokkenheid die je hebt voor de tandheelkunde, zelfs als je niet meer praktiseert. Er zijn de bevlogen tandartsen, die hun vak blijven koesteren zonder noodzakelijk lid te zijn van professionele verenigingen, en er zijn diegenen die de tandartsenwereld de rug toekeren. Bevlogenheid is een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was het bijna onvermijdelijk dat je als tandarts ook meteen praktijkhouder was, met alle bijbehorende verantwoordelijkheden. Hij runde een eigen praktijk aan huis met een enorme patiëntenpopulatie en een hectische weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts van de gemeenschap. Bevlogen, tegen wil en dank.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht mijn vader zijn toevlucht in Muggenbeet, waar hij een tweede woning had. Privacy was schaars als dorpsarts, maar gelukkig wel te koop.
Na dertig jaar lang onvermoeibaar in de praktijk te hebben gestaan, was het voor mijn vader tijd om het stokje door te geven. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw hoofdstuk te beginnen, ver weg van patiënten en volle agenda's. Het was tijd om te genieten en de tandheelkunde achter zich te laten.
Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om 'tandarts' niet in zijn overlijdensadvertentie te vermelden, want dat was hij al lang niet meer. Maar tot onze verbazing ontvingen we vele condoleances van voormalige patiënten, ondanks dat hij al 27 jaar met pensioen was. Voor hen was hij nog steeds hun tandarts, tot in de dood.
Jerry Baas
